Blog

Bir sabah, kahveni alıp pencerenin önündeki koltuğa oturduğunu düşün… Gün doğuyor. Sokak sessiz. İçeride sadece sen varsın, bir de kafanın içindeki küçük, hiç susmayan “yorumcular”. Hani şu “Bence sana öyle demek istedi!”, “Asıl niyeti bu değildi!”, “Kesin bir şey saklıyor!” diyenler. İşte o sabah, tam da o koltukta otururken şöyle bir şey olduğunu hayal et… Pencerenin camı buğulu. Dışarıdaki manzaraya bakıyorsun ama net değil. Bir siluet, bir gölge… Kendi kendine mırıldanıyo

Bir koçluk görüşmesinde, koçluk alan sessizleştiğinde hep aynı metafor gözümde belirir: Bir ormanın içindeki ince patika. Konuşmanın gürültüsü azaldıkça, patikanın nereye çıktığını daha net görürüz. Geçen hafta tam da böyle bir an yaşandı. “Aslında söylemek istediğim… tam olarak bu değil.” dedi danışanım. Sözcükler havada asılı kaldı; sanki bir yaprak daha yere düşecek ama nefes tutulmuş bekliyordu. Ben de sadece şu soruyu yönelttim: “Peki o zaman… söylemek istemediğin şey n

Bazen bir sohbetin içinde, karşımızdakini dinlerken fark etmeden kendi içimize çekiliriz. Sözler duymaya devam eder ama dikkatimizi başka bir yerde tutan ince bir gerginlik vardır. Sanki görünmez bir el, düşüncelerimizi hafifçe dürtüp durur: “Ya yanlış anladıysan? Ya söylemen gerekeni kaçırırsan?” Geçen gün buna çok benzeyen bir an yaşadık. Odada sessizlik vardı ama kötü bir sessizlik değil; bekleyen, dinleyen, alan açan bir sessizlik. O sırada gözleri doldu ve şöyle dedi: “